Zucht.... Meinke eet alles.... hier een blok hout. Meinke knabbelt ook aan het karton van de klauterdoos, hangend over de doos, kijkt me stralend aan en zegt: "lekker"....!
En was gisteren zo'n topdag voor ons meisje, vandaag heeft Sake evenzo goed laten zien wat een grote en wijze man hij aan het worden is. Ongelofelijk! Vandaag werd de vader van een collega begraven. Wat nu met de kinderen? Na lang dubben en puzzelen (het is ook nog eens in Valkenswaard) met Sake overlegd: kan jij heel lang niets zeggen in de kerk? Sake eerst: "ik denk het wel mama, maar we weten het niet he?" en toen ik hem voorlegde dan naar Johanna te gaan, wist het het zeker: "ik denk het wel mama, ik kan dat wel"
En het bleek ook. Na een stressvol begin (verkeerd gereden rond Eindhoven, file op de laatse kilometer, al te laat, glibberend over een ijsstoep naar de parkeermeter, 2 tassen vast, Sake aan de hand en een maxicosi vast. uit pure stress bij de parkeermeter mijn chippas erin gepropt, past niet, komt er niet meer uit. Adriaan gebeld en gevraagd de parkeerdienst te bellen, helemaal in de stress en met Sake, die dat merkt, huilend van schrik aan mijn arm, onbetaald auto laten staan en naar binnen) (op de terugweg beseft dat ik niet mijn chippas, maar mijn creditcard erin heb gestopt!!! goed dat ik het niet wist, dan had ik niet zo ontspannen in de kerk gezeten!!).
Enfin, na een stressvol begin genoten in de kerk van mijn twee zoete kindjes. Sake en Meinke zaten allebei zo lief en stil en Sake zat met grote ogen rond te kijken, keurig recht zittend. En hij was zo zoet. Praatte niet zoals beloofd en in het uur heeft hij maar 4 keer heeeeel zacht fluisterend wat gezegd toen hij het ECHT niet meer kon houden. Zo lief. Hij moest een paar keer hoesten, keurig met zijn handje voor zijn mond en hij moest 2 keer niezen, waarop hij helemaal geschrokken naar mij opzij keek: mag dat wel?
Achteraf kwamen mensen op hem af om hem te complimenteren met het goede stilzijn, heel leuk voor hem.
Vooraf wil hij thuis zijn zonnebril meenemen "want dan kan ik het goed zien" en vindt het maar vreemd dat dat niet mag. Geen zonnebril, niet praten, niet lopen...
Hij geeft wel Meinke een paar keer kusjes en knuffeltjes, wat nog het lastigste is, want dan moet ze heel hard giechelen :-)
Thuis zei Sake later: "ik wilde Meinke een kusje geven en toen dacht ik aan jou en toen dacht ik ik mag, denk ik wel Meinke een kusje geven"
Ook vertelt het hij in de auto terug het heel mooi te vinden in de kerk. De lichtjes vindt hij het allermooiste.
Ilse vindt het ook mooi. Goed om weer eens in een katholieke kerk te komen, voelt vertrouwd. Het was een lichte dienst, heel persoonlijk.
Het heeft veel indruk gemaakt. In bed wil het het verhaaltje horen van "het jongetje dat zo goed stil is geweest en dat we het verkeerd deden" (fout gereden en met de parkeerautomaat) Ook vertelt hij nog eens "ik was ervan geschrokken", over de creditcard.
Ook mooi: als zijn buik knort tijdens het eten: "mijn buik zegt dank je wel" (voor het eten)
Meinke klautert thuis steeds meer. Gaat hier staan haar armpje om mama's nek. Knus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten